Reviews

L

DE NAZATEN & JAMES CARTER
‘Skratyology’

Het Nederlandse gezelschap De Nazaten speelt naar eigen zeggen bastaardmuziek. Hiermee wil de groep duidelijk maken dat de origine van hun muziek niet duidelijk te achterhalen is. Zo weerklinken invloeden van (militaire) marching bands, calypso, kaseko (Surinaamse dansmuziek die beïnvloed werd door kawina en calypso) en jazz, een mix waarmee de groep ondertussen al vijftien jaar succes oogst. In 2005 verstuurden De Nazaten een uitnodiging naar de Amerikaanse stersaxofonist James Carter, om in het ensemble als gastsolist op te treden. Een succesvolle tournee was het resultaat, waarbij de Amerikaan zich zozeer amuseerde dat de samenwerking enkele jaren later nog eens werd overgedaan. Tijdens deze concertreeks stond het opnamemateriaal klaar, waardoor De Nazaten en James Carter nu vereeuwigd zijn op het live-album 'Skratyology'.

De voor New Orleans zo typische marching bands hebben met het bazuin een verwant in Suriname. Ook dit orkest bestaat uit hoofdzakelijk blazers en percussie en werd oorspronkelijk ingezet voor talloze sociale en religieuze aangelegenheden. De Nazaten passen min of meer binnen dat plaatje maar hun muzikale opzet is nog veel breder. Zo gebruiken ze eveneens de Surinaamse basdrum, die oorspronkelijk werd gebruikt voor religieuze rituelen. Dit instrument is beter bekend als skratji(e) of skratyi, wat meteen de albumtitel verklaart. Met deze grote trom werd ook de zogenaamde bigi poku-muziek gemaakt, een kaseko-stijl die werd genoemd naar de "grote pauk" waarop het ritme werd aangegeven. Daarnaast is er natuurlijk ook het jazzelement, dat door De Nazaten wordt versmolten met kaseko- en calypsoritmes. Het resultaat is veelal kletterende en ritmische feestmuziek op wandeltempo, met een hoofdrol voor de blaasinstrumenten. Met een kanon als James Carter in de rangen, is het bijna vanzelfsprekend dat er een klemtoon wordt gelegd op zijn solo's, maar toch wordt hij eerder in de groep geïntegreerd dan als troef uitgespeeld.

Het is duidelijk feest wanneer De Nazaten op een podium staan. De vrolijke en opzwepende deuntjes werken aanstekelijk op het gemoed van de toehoorder, wiens enthousiaste reacties volop te horen zijn op het album. Vooral tijdens 'Kwagogo' en 'Guarana' gaat het publiek af en toe uit zijn dak bij de solo's van trombonist Patrick Votrian en James Carter. De muzikale vonken ontstaan echter niet alleen door het gesoleer, maar vooral door de geweldige composities. Het door gitarist Robby Alberga geschreven 'Guarana' bijvoorbeeld, heeft zo'n ongelofelijk doeltreffende en tegelijk ook roerende melodie, dat men er onmogelijk bij kan blijven stilzitten.

Het kleurige fanfaregeluid waarmee De Nazaten voornamelijk imponeren, ruimt af en toe het veld voor enkele uitstapjes. Zo is er de blues van 'My Window is a Mirror', die op een indrukwekkende manier wordt ingeleid door een solo van Carter, terwijl de rest van de groep even zwijgt. De Amerikaan blaast zijn instrument bijna aan flarden en scheurt zich een weg naar het hoge register, waar hij met een laatste krachtinspanning een ultieme luchtstoot uitperst. Ook 'Bagana', een stuk van bassaxofonist Klaas Hekman, heeft een apart karakter en lijkt met zijn 5/4 maat op het Mission Impossible-thema van Lalo Schifrin. De unisono partijen van de blazers zorgen dan weer voor een afrobeat-smaakje, wat het etiket "bastaardmuziek" nogmaals rechtvaardigt.

'Skratyology' is een erg leuk album en dat is zeker niet alleen de verdienste van gastsaxofonist James Carter. De prachtige composities en de tonnen plezier zijn de sleutel voor dit succes. De individuele bijdragen en de collectieve prestatie zorgen voor de afwerking. Een glansrijke overwinning met andere woorden.
Joachim Ceulemans

Cd recensie Skratyology in the Village Voice (New York)
De Nazaten & James Carter
Skratyology (Strotbrock)
The offspring of libertine Prince Hendrik promiscuously adopt the rhythms of former Dutch colony Surinam, with three drummers and lots of brass. Carter, the guest, isn't really needed, but he puts on a mighty demonstration of his prize-winning baritone sax nonetheless.
Tom Hull

Recensie uit Blog Muziek gezien: Monday, December 13, 2010
Vrij Nederland en de Revue kiezen Skratyology als beste CD van het jaar 2009in de categorie wereldmuziek Skratyology, de cd van De Nazaten en James Carter is door de weekbladen Vrij Nederland en de Revue verkozen als de CD van het jaar in de categorie wereldmuziek. In de Volkskrant staat Skratyology op de vierde plaats van het lijstje van de mooiste wereldmuziek van 2009.
Rudie Kagie van Vrij Nederland schrijft: 'Pittige Surinaamse kasekoals uitgangspunt voor een royale jazzbezetting met James Carter als gast op bariton. Grensgeval of dit nog onder de noemer wereldmuziek valt, maar who cares ? Grensverleggend is het zeker.'
Guuz Hoogaerts van de Revue schrijft: 'Waanzinnig orkestje van divers pluimage toetert samen met James Carter een plaat vol waarmee je je buren de kast op jaagt. Om er samen met jou op te kunnen dansen.'
Ken Vos in Jazzism waardeert Skratyology met viereneenhalve ster en concludeert: 'Een geheel eigen en sterke bijdrage aan de grote melting pot van wereldmuziek en jazz.'

Jazzenzo: Hoogtij aan emoties bij James Carter en De Nazaten...De composities,
veelal speciaal voor deze bezetting met Carter geschreven, zitten vernuftig in elkaar. Aan de arrangementen is veel aandacht besteed. Dan klinken dik aangezette harmonieën,of buitelt een hele reeks grooves over elkaar heen.

Jazzpress.ne : "Hot kaseko music and more".
U kunt genieten van een muur van geluid geproduceerd door James Carter op baritonsax, basklarinet en sopraansax, Robby Alberga gitaar, Klaas Hekman piccolo, sopraan en bassax, Carlo Ulrichi Hoop conga's en Surinaamse percussie, Keimpe de Jong sopraan en tenorsax, Setish Bindraban trompet, Gregory Kranenburg drums, Chris Semmoh skratyi drum en Surinaamse percussie en Patrick Votrian trombone en sousafoon.

Jazzpodium: DE NAZATEN & JAMES CARTER - ORIGINEEL EN MEESLEPEND!
Dat deze muziek zich zo makkelijk laat verenigen met Jazz komt niet alleen door het gegeven dat beide stromingen de oorsprong vinden in Afrikaanse tradities. Hier stond ook een ingespeelde ‘blaaskapel’ die klonk als een klok! ….
Recensie Skratyology tour Jazzflits #128
Ze hebben een trombonist die teveel beweegt,een trompettist die nauwlijks zichtbaar is een kletskous als saxofonist en een Surinaamse ritmesectie die er stoïcijns bij zit.
Maar als dit gezelschap begint te spelen, barsteen strak georganiseerd geweld van scherpe ritmes en mooi harmonieën los.
De Nazaten stonden 3 november in De Kleine Zaal van De Oos-terpoort als onderdeel van hun tournee Skratyology. De band is veelzijdig in het kwadraat: ze spelen een mix van kaseko, jazz, fanfaremuziek en kawina. Het instrumentarium, inclusief bassax, is kleurrijk. Als gast hadden De Nazaten niemand minder dan het Amerikaanse multi-talent James Carter meegenomen. Carter maakte twee jaar geleden al een succesvolle tournee met degroep. Deze keer hield hij het vooral bij de baritonsax. Zoalsverwacht speelde Carter virtuoos en bewees hij niet voor nietsals beste baritonsaxofonist
uit de poll van het Amerikaanse blad Downbeat te zijn gerold. James Carter paste ook naadloos in de harmonische blazerssectie.
De Nazaten vroegen verschillende componisten om speciaal voordeze tournee een stuk te schrijven. Vooral die van Ronald Snijders en de eigen Klaas Hekman sprongen eruit. Musici die indeze stukken opvielen waren drummer Gregory Kranenburg, de trompettist Setish Bindraban, gitarist Robby Alberga en natuurlijk James Carter. Jammer dat er in Groningen maar zo’n honderd mensen kwamen opdagen. Want al ogen De Nazaten misschien wat raar, met hun muziek zit het wel goed. Erg goed zelfs. De thuisblijvers misten een mooi, virtuoos, leuk, grappig en gezellig concert.
Bart Holleb

Grenzeloos Festival
Leiden 11-12-2010
'De avond en het festival werd afgesloten met een spetterend optreden van De Nazaten met de Braziliaanse accordeonist Toninho Ferragutti met het programma Freseko Broki. Hiervoor trokken De Nazaten vanuit Suriname in zuidelijke richting voor een optreden met meer moderne Braziliaanse jazz. Het werd één swingend feest en op het eind kon het publiek dan ook niet meer op stoelen blijven zitten en trokken massaal de dansvloer op."